Al eerder schreven we over de Participatiekliniek, waar zorgprofessionals twee dagen ervaren hoe het is om aan de andere kant te staan. Broeder Theo is het gezicht van de Participatiekliniek in Megen. Samen met zijn collega broeders en zusters houdt hij de ‘patiënten’ van de kliniek – soms wel lastige -vraagstukken voor.

Hoe voelt het om oud te zijn? Hoe reageer jij als je volledig afhankelijk bent van anderen? Wat doe je als je niet meer thuis kunt wonen? Het zijn vraagstukken waar je waarschijnlijk niet elke dag bij stil staat, maar wel erg belangrijk zijn. In de Participatiekliniek leven professionals uit de zorg 24 uur lang in een verpleegtehuis. Ze krijgen mankementen toebedeeld en beleven hoe het is om afhankelijk te zijn van anderen. “We draaien de rollen om, zij zijn even de bewoners”, vertelt Broeder Theo, die het gezicht is van de kliniek. Het zijn voornamelijk mensen die werkzaam zijn in de langdurige ouderenzorg. “Ze krijgen oorkappen op zodat ze niets horen, of een bril zodat ze niets zien. Sommige komen in een rolstoel terecht, krijgen een rollator, een katheterzak aan hun been, gewichten aan hun enkels of polsen en sommige mensen kunnen bijvoorbeeld een arm niet meer gebruiken.”

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/embed/S-rY9hCePDU”]

Ervaringskamers

De deelnemers blijven 24 uur. “Op dag een worden ze met een busje opgehaald, dat hoort ook al echt bij de ervaring. Ze komen rond half 4 aan en krijgen hun mankementen toebedeeld. Vervolgens gaan ze door vijf ervaringskamers.” Daar ervaren ze hoe het is om last van je gewrichten te hebben of dement te zijn. “Ze denken na over hoe het is om in een verzorgingstehuis te gaan wonen, je laatste huis. Wat neem je mee? En wat laat je achter?”

Het is leren uit ervaring. Theo: “Je kunt dingen vertellen, maar je kunt mensen het ook zelf laten ervaren. Volgens ons werkt dat heel goed.” Theo is van huis uit verpleegkundige, maar kwam later in de acteerwereld terecht. Zo werkte hij onder andere 10 jaar bij Villa Achterwerk. Daarnaast maakt hij video’s voor bedrijven. “Hier komt alles samen. Ook de andere acteurs hebben een raakvlak met de zorg.”

Ervaringen delen

Delen is volgens hem het allerbelangrijkste. “Hoe gaat het bij jou? Hoe voel je je? We laten onze gasten zich afvragen hoe het is om afhankelijk te zijn en hoe het is als iemand ineens in je privésfeer zit. Dat delen we met de groep. Ze verplaatsen zich in de bewoner en dan krijg je opmerkingen als: ‘ik ga niet meer praten tegen iemand in een rolstoel terwijl ik achter hem sta’. Het zijn de kleine dingen, zoals niet zomaar iemand wegrijden als hij nog een lepel in zijn hand heeft. Ze zeggen na een bezoek aan ons dat ze mensen niet zomaar meer dwingen naar de recreatie te komen. Want als je slechthorend bent komen de geluiden toch anders binnen. Je hebt een isolement om je heen. We gaan er vanuit dat iemand dat wel prettig vindt, maar is dat ook zo?”

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/embed/cQj5K7fcJuk”]

Daarmee wil de Participatiekliniek een beweging op gang zetten. “Mensen komen hier en zeggen na afloop dat ze andere schoenen gaan kopen, want hakken op de gang is niet zo fijn en daar hebben andere mensen last van. Kleine dingen, zoals voortaan aankloppen voor je de kamer binnenkomt. En ze leren iets extra’s te doen voor de mensen. Als iemand gedoemd is op zijn kamer te leven, dan is dat een klein wereldje. Dan kan een klein dingetje een groot verschil maken. En dat is wat we willen: beweging. Niet van bovenaf, maar van onderaf.”

Evaluatie

En daarmee is de kous nog niet af. “Na een tijdje komen we langs bij hun eigen instelling om te evalueren. We gaan sparren en bespreken waar ze nu eigenlijk tegenaan lopen. Het zijn gelijkgestemden en ze krijgen tijd om te reflecteren.

[su_youtube url=”https://www.youtube.com/embed/qvT0CifOMsc”]